Zondag 8 mei 1949.

Tadd Dameron-Miles Davis Quintet.

Live. Jazz Festival International, Parijs.

Davis blaast trompet, alsof hij in volle vaart over de Boulevard Saint-Germain rijdt, op het laatste moment het stuur omgooiend. Bebop met een brutale grijs, of zoals de recensie schrijft: ‘de meest controversiele muziek van dit moment.’ In de coulissen staat de muze van Saint-Germain-des-Pres: Juliette Greco.

>>>

De Belgische progrockjazzband The Wrong Object, opgericht in 2002, speelde op de Zappanales van 2004 en 2008, en van het optreden in 2008 is onlangs een CD uitgebracht. The Wrong Object zou je kunnen omschrijven als een band die NU-jazz maakt met invloeden vanuit de psychedelische hoek, uit de Canterbury scene (dus van bands als Soft Machine en Gong), maar ook met hoorbaar invloeden van - natuurlijk - Frank Zappa. The Wrong Object werkte al samen met uitnemende gastmusici als de betreurde Elton Dean, Annie Whitehead, Alex Maguire en Jaap Blonk. Op de CD Live at Zappanale 2008 wordt de band versterkt met saxofonist Stanley Jason Zappa en percussionist Nick Skrowaczewski. Een tijd geleden hebben we in De Wissel al eens een portret uitgezonden van The Wrong Object. Nu als podcast beschikbaar.

>>>

Boris Vian. Ingenieur, trompettist, schrijver van romans, thrillers, scrabreuze teksten, chansons en filmscripts. Allesdoener en -kunner en bovenal ‘Prins van Saint-Germain-des-Pres’. Vian had een hartziekte en wist dat hij kort zou leven. In een ware wedstrijd met de tijd leefde hij gelijk de door hem herschreven Tien Geboden. Derde gebod: Vervloek de naam van je vader en moeder en leef gevaarlijk.

>>>

Bijna iedereen koestert de herinnering aan dat allereerste singeltje, of die allereerste lp of cd. Maar weet je wat vermoedelijk de allereerste commerciële opname van een jazznummer was? Volgens een hardnekkige legende viert die opname juist nu z’n verjaardag… Op 30 januari 1917 zou door de Original Dixieland Jass Band een opname gemaakt zijn van een song die twaalf dagen daarvoor was gepubliceerd door Will Rossiter in Chicago. Tekst en muziek waren van Shelton Brooks, die zich had laten inspireren door een dansfeest tijdens expositie in San Francisco, twee jaar eerder. De song heet: Darktown Strutters’ Ball. Een echte standard is het geworden, al was het maar omdat het nummer talloze malen is opgenomen. Hoagy Carmichael, Ella Fitzgerald, The Beach Boys, Ray Anthony - met recht een Wissel in de muziekgeschiedenis te noemen, dat plaatje. Jammer alleen dat die datum niet blijkt te kloppen. Hoe het wel gegaan is met de allereerste jazzopname?

>>>

Een bijzonder project in de Italiaanse stad Modena, en een must voor de liefhebbers van de muziek van Robert Wyatt. Negen muzikanten van naam en faam spelen een eerbetoon aan Wyatt, een van de eigenzinnigste muzikanten van de afgelopen halve eeuw. De drummer en zanger wordt nog altijd aangeduid als “ooit van Soft Machine” maar daarmee wordt geen recht gedaan aan de veertigjarige carrière die hij daarna had met juweeltjes van songs, albums, samenwerkingen met en bijdragen aan honderden albums. Dagmar Krause, Richard Sinclair, Anne Whitehead, Gilad Atzmon, Michel Delville, Alex Maguire, John Edwards, Chris Cutler en Cristiano Calcagnile brengen op 1 maart in het Teatro Communale van Modena een tribute to the music of Robert Wyatt onder de titel Comicoperando (vrij naar de titel van Wyatt’s laatste cd).

>>>

“Persoonlijk vind ik het echt heel erg dat de jaren ‘70 voorbij zijn…”, zei toetsenist Stormvogel (bouwjaar 1967) onlangs in een interview dat ik had met de leden van de band PitchWhiteStorm. En het ging hem natuurlijk niet om de jaartallen. Het ging hem om de mentaliteit en, zo bleek al snel, om de muziek uit de seventies. Alle reden om Stormvogel en de andere leden van PitchWhiteStorm te vragen naar hun favoriete jaren ‘70 platen. Jeroen Pek (fluiten), Mark Thur (laptop), David de Marez Oyens (bas) en Onno Witte (drums) zaten ten huize van Jeroen om de dis toen we dit gesprek hadden. Twee huis-, tuin- en keukencameraatjes legden het gesprek vast. Kijk hieronder naar wat voor PitchWhiteStorm de mooiste, belangrijkste, invloedrijkste platen zijn uit de seventies.

>>>

Niet te onderschatten, de invloed van Don Van Vliet, beter bekend als Captain Beefheart, op een belangrijk deel van de muziek van na 1980 - opmerkelijk genoeg dus ná de periode waarin de Amerikaanse zanger/componist/bandleider zelf platen maakte met zijn bands. Bands, want het waren wisselende samenstellingen, de verschillende manifestaties van Captain Beefheart’s Magic Band, dictatoriaal geleid door de raadselachtige kapitein. Niet in de laatste plaats ook bekend door zijn incidentele samenwerking met jeugdvriend Frank Zappa, op diens Bongo Fury en Hot Rats. De eerste platen van Captain Beefheart zelf kun je nog aardig rangschikken onder de noemer bluesrock met een vreemde twist, maar vanaf Trout Mask Replica (1969) en Lick My Decals Off, Baby (1970) is het werk met evenveel recht te beschouwen als free jazz, avant-garde, pre-post-punk of in één begrip: hors catégorie. Uniek, bizar, en zoals John Peel eens zei: “If there has ever been such a thing as a genius in the history of popular music, it’s Beefheart…”

>>>

Onder de naam Dubbelplus-concerten organiseert Trytone deze maand voor de tweede keer een reeks concerten met twee bands die eerst allebei een eigen set spelen, en daarna in wisselende combinaties sámen optreden. Vanaf 21 januari zijn het het Nederlandse Spinifex Orchestra en het uit Frankrijk afkomstige Umlaut Double Trio die het podium delen. De band van onder meer trompettist Gijs Levelt en rietblazer Tobias Klein (hieronder te zien in een interview) heet voor de gelegenheid Spinifex Tuba Band omdat de basgitaar en de gitaar vervangen zijn door twee tuba’s. Dat wordt denk ik geen muziek voor doetjes, de mix met het kwintet van drummer Emmanuel Scarpa. De ingrediënten die hier door elkaar geroerd worden staan garant voor een ruig avondje, al verwachten we daarin ook de nodige gevoelige momenten…

>>>

Een driedelige podcast rond de groep Caravan. Progressieve popmuziek, geboren uit een splitsing van de Canterbury-band The Wilde Flowers, waaruit in 1968 Caravan en Soft Machine voortkwamen. Een tijd geleden had ik de eer en het grote genoegen met drie echte Caravan-fans een gesprek te hebben. Echte Caravan-fans van het (bijna) eerste uur. Een gesprek over de band, over bijna veertig jaar muziekgeschiedenis, over de wisselingen in de line up, over het orgel en de altviool als instrumenten in de popmuziek, over inzet van de fanclubs om Caravan weer op het concertpodium te krijgen, en over hoe het beste album per definitie… het volgende album is.

>>>

Lekker feesten op oudejaarsavond? In Schotland weten ze wel hoe je dat aanpakt… De traditionele Hogmanay, eeuwenlang al het belangrijkste feest in de onherbergzame Highlands, wordt tegenwoordig dagenlang uitgesponnen, in Edinburgh vanaf vandaag tot 2 januari. Als je ’s echt los wilt gaan en geen probleem hebt met een reisje naar het Schotse hoge noorden, dan is het voor de liefhebber van acid croft de moeite om op 1 januari in Ullapool te zijn, aan de Schotse westkust, een verre, verre uithoek van Europa, waar de veerboot naar de Hebriden vertrekt en de stormdepressies aan land komen… èn waar de swingendste acid croft-band van de hooglanden, Peatbog Faeries, optreedt. Liever lekker thuis feesten? Check deze Hogmanay-waardige podcast:

>>>