Don Van Vliet jarig
Niet te onderschatten, de invloed van Don Van Vliet, beter bekend als Captain Beefheart, op een belangrijk deel van de muziek van na 1980 – opmerkelijk genoeg dus ná de periode waarin de Amerikaanse zanger/componist/bandleider zelf platen maakte met zijn bands. Bands, want het waren wisselende samenstellingen, de verschillende manifestaties van Captain Beefheart’s Magic Band, dictatoriaal geleid door de raadselachtige kapitein. Niet in de laatste plaats ook bekend door zijn incidentele samenwerking met jeugdvriend Frank Zappa, op diens Bongo Fury en Hot Rats. De eerste platen van Captain Beefheart zelf kun je nog aardig rangschikken onder de noemer bluesrock met een vreemde twist, maar vanaf Trout Mask Replica (1969) en Lick My Decals Off, Baby (1970) is het werk met evenveel recht te beschouwen als free jazz, avant-garde, pre-post-punk of in één begrip: hors catégorie. Uniek, bizar, en zoals John Peel eens zei: “If there has ever been such a thing as a genius in the history of popular music, it’s Beefheart…”
Hoe zou het eigenlijk met hem gaan? Na de ijzersterke albums die hij begin jaren ‘80 maakte met een zeer verjongde Magic Band, Doc At The Radar Station (1980) en Ice Cream For Crow (1982) verdween Captain Beefheart van het muzikale toneel. Hij legde zich toe op schilderen – en met succes, trouwens. Twintig jaar later ging het gerucht dat hij met het schilderen ook weer gestopt was. Nog altijd wonend in een caravan aan de rand van de Mojave-woestijn zou hij inmiddels door multiple sclerose zo verzwakt zijn dat hij gebonden is aan een rolstoel en tot niets meer in staat. Een van de laatste keren dat hij, min of meer, in de publiciteit kwam was in een publicatie op de website van de Michael Werner-galerie in New York: een paar korte antwoorden via de e-mail, op vragen als “schilder je nog steeds dagen en nachten achter elkaar door” (en het antwoord luidde “Of course.”). Veel, maar oudere interviews zijn hier te vinden.
[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/iqRHr5pEIFU" width="425" height="350" wmode="transparent" /]
Rare, moeilijke muziek? Welnee. Toen ik een jaar of 14 was had ik een vriendje, John, die nergens voor doorleerde en in het algemeen ook nergens voor wou deugen. Maar hij zong wel luidkeels en enthousiast mee met de platen van Captain Beefheart, tot ontsteltenis en verbijstering van zijn ouders en trouwens ook van de meeste omstanders. Maar John had dan ook iets enorm waardevols onder zijn houthakkershemden: het vermogen om onbevangen te luisteren en mee te gaan in een muzikaal avontuur… Hoe zou het trouwens met John gaan?
[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/4M5YE_a4B1U" width="425" height="350" wmode="transparent" /]
1 reactie
Mooi stukje Aad, bedankt, ook voor het zeer terecht eens herinneren aan Captain Beafheart. Hij was zijn tijd ver vooruit, werd ook door mij wat vergeten totdat we hemzelf en zijn invloed in de jaren 80 weer luid en duidelijk hoorden. Een groot man in de muziek waarvan hij zelf zo radicaal afstand nam. Jammer te lezen dat hij MS heeft.