Boris Vian
Boris Vian. Ingenieur, trompettist, schrijver van romans, thrillers, scrabreuze teksten, chansons en filmscripts. Allesdoener en -kunner en bovenal ‘Prins van Saint-Germain-des-Pres’. Vian had een hartziekte en wist dat hij kort zou leven. In een ware wedstrijd met de tijd leefde hij gelijk de door hem herschreven Tien Geboden. Derde gebod: Vervloek de naam van je vader en moeder en leef gevaarlijk.
Aan het begin van de Rue Saint-Benoît is het bijna onmogelijk om stil te staan. De nauwe trottoirs, de stroom voorbijgangers. Aan de overkant vond Vian in 1948 een lege kelder. ‘Een kelder, gelijk aan waar de eerste Christenen hun God vereerden. In Saint-Germains-des-Prés vereren wij de dans en de Heer is niet uitgenodigd.’ Hier ontstond de Le Club de Saint-Germain. Waar Miles speelde, Gillespie, Reinhardt… het centrum van
de jazz in Parijs. Boris Vian was ook te horen in zijn eigen chansons, met als pianist een jonge Serge Gainsbourg. Avond na avond keek hij verbijsterd naar Vian. ‘De mensen waren met stomheid geslagen. Hij zong ontzettende dingen, die beslissend zijn geweest voor mijn verdere leven…’ Vian overleed in 1959, in een bioscoopzaal, tien minuten na aanvang van de film naar zijn boek ‘Ik zal spuwen op jullie graf’.
1 reactie
Voor de liefhebber:
Zojuist bij de Slegte ontdekt: de engelse vertaling van het niet te missen “Manuel de Saint-Germain-des-Prés”van Boris Vian. Deze door Rizzoli in China gedrukte vertaling bevat talloze schitterende foto’s van de befaamde Georges Dudognon die het toenmalige tijdsbeeld op unieke wijze illustreren.