Legendarische band uit Frankrijk, opgericht in 1968 door slagwerker, zanger, visionair en taalvernieuwer Christian Vander, zoon van een jazzpianist en een Grande Dame du Jazz – John Coltrane en Chet Baker waren er kind aan huis. Magma behoort tot de groepen die in het begin van de jaren ‘70 met een energierijke mix van jazz-, rock- en psychedelische elementen de popwereld op zijn kop zetten. Muziek die veel verder ging dan zo maar liedjes, maar die ook ontworsteld was aan het keurslijf van keurig luisteren en die tegelijk veel bruter, fysieker, zweteriger was dan de intellectuele avant-garde tot dan toe. Magma-kenner Stormvogel vertelt over de eerste jaren van de band, over de invloeden vanuit jazz en klassiek, en over de drijfveren van de bedenker van de planeet Kobaïa, waar Kobaïaans wordt gesproken en waar de hele dag uit alle speakers Magma klinkt… NB: dat de invloed van Magma niet aan het eigen werk van Stormvogel is voorbijgegaan, kun je met eigen oren checken op deze blogpostings en opnamen van bands waarin hij speelt.
Magma intro & muziekkeuze: Stormvogel
Hieronder nog een paar leuke joetjoepjes…
(meer…)
tags: Magma
Deze maand is het veertig jaar geleden: het Holland Pop Festival in het Kralingse Bos in Rotterdam. Met een line-up om van te watertanden (van Pink Floyd via Soft Machine en Country Joe & the Fish tot Canned Heat, It’s A Beautiful Day, Supersister, Ekseption, CCC Inc., Q65, Fotheringay, Caravan, Mungo Jerry, en nog zo wat van die namen die nog steeds nagalmen in het collectief onderbewuste van muziekminnend Nederland). Ik bezocht de plek des festivals met twee heren die toendertijd, 17 en 19 jaar oud, als bezoekers aanwezig waren: Henk Weltevreden (auteur) en Wim Kerkhof (muzikant, van The Amazing Stroopwafels). Over het ontstaan van het festival schreef ik van de week al op dit blog – en als je daar meer over wilt weten is het de moeite om zondagavond naar 
Radio 1 te luisteren (er is een preview te vinden op deze site, en anders is het programma natuurlijk via de Holland Doc-website terug te horen.
Behalve Henk en Wim sprak ik ook nog kort met Richard Sinclair, toendertijd een van de optredende artiesten (van Caravan).
Hieronder de playlist en nog een paar video’s.
De film Stamping Ground – die gemaakt zou worden door George Sluizer, ongelukkigerwijs dankzij ruzie tussen de producenten van het project afgehaald, anders was het zeker een andere film geworden – is in delen opgeknipt op YouTube te zien (maar niet embeddable, dus om te kijken moet je effe klikken).
En nu meteen luisteren kan natuurlijk ook: De Wissel van 5 juni 2010
Speellijst: (meer…)
tags: Festival, hippies
Donderdag 3 juni 2010, Radio 6, VPROJazzLive. Een opname van een tribute-concert op 1 maart 2010 in het Italiaanse Modena, gewijd aan de muziek van Robert Wyatt. Dat je Wyatt in een jazzprogramma aantreft hoeft niet te verbazen. Het eerste solo-album van Robert Wyatt, The End of an Ear uit 1970, is een verzameling studio-experimenten die je gerust onder de noemer free jazz kunt scharen, en zijn latere samenwerking met Carla Bley leidde tot uitgesproken jazzy producties. Tegelijk is Wyatt, hoewel hij is opgegroeid met jazz, altijd een echte song-schrijver gebleven, zoekend naar de juiste woorden en naar precies de goeie melodie. Na het concert in Modena sprak ik met Gilad Atzmon, rietblazer van Israëlische herkomst die in Londen woont en werkt, en die de producer is van het nieuwe album van Robert Wyatt dat binnenkort uit zou moeten komen.
Gilad Atzmon
Behalve Atzmon werd aan het concert meegewerkt door toetsenist Alex Maguire, gitarist en zanger Richard Sinclair, zangeres Dagmar Krause, contrabassist John Edwards, drummer Chris Cutler, slagwerker Cristiano Calcagnile, tromboniste Annie Whitehead en gitarist Michel Delville. Laatstgenoemde vertelde tijdens het post-concert-diner aan een sfeervol pleintje in het oude centrum van Modena over de uitdagingen van het project, over zijn obsessie voor alles wat met de Canterbury Scene te maken heeft en over zijn eerste kennismaking, als jongetje van 12, meeluisterend naar Wyatts Rock Bottom (1974) op de platenspeler van zijn oudere broer:
Michel Delville
tags: Robert Wyatt
Dagmar Krause werd bij de liefhebbers van avant-garde rock bekend door haar werk in Slap Happy en The Art Bears, twee voornamelijk Engelse bands die in en na de jaren ‘70 actief waren en een behoorlijk vernieuwende sound wisten te creëren door het zoeken van een cross over tussen popmuziek en moderne “gecomponeerde” muziek. Haar bijzondere stem, die zowel vanuit de diepte kan grommen als in de hoogste regionen kan fonkelen, is er eentje die je uit duizenden herkent. Ook Dagmars opnamen van het Brecht – Weill – Eisler-repertoire, zeg maar de linkse sound van de jaren ‘30, kregen veel lof.
Via Chris Cutler raakte Dagmar betrokken bij het project in Modena, waar op 1 maart jongstleden door een groep muzikanten een eenmalig concert werd gegeven met werk van Robert Wyatt. Hieronder een kort telefonisch interview met Dagmar, kort na het concert opgenomen.
Dagmar Krause over Robert Wyatt
tags: Dagmar Krause, Robert Wyatt
1 maart 2010, Modena, Italië. In het Teatro Comunale – een weelderig traditioneel operahuis met aan het plafond camé-achtige portretten van grote Italiaanse operacomponisten als Bellini en Verdi – wordt een concert georganiseerd met de muziek van Robert Wyatt. Comicoperando, vrij naar de titel van Wyatts laatste solo-album, met negen musici die allemaal op een andere manier met Wyatt te maken hebben: bassist Richard Sinclair, met wie Wyatt opgroeide in Canterbury; Alex Maguire (toetsen); John Edwards op de contrabas; Chris Cutler, drummer en al net zo lang actief als Wyatt; Dagmar Krause, die we onder meer kennen uit dezelfde Engelse avant-garde scene; Annie Whitehead, die de laatste twee decennia regelmatig met Wyatt samenspeelt; Gilad Atzmon, die momenteel Wyatts nieuwe album produceert; gitarist Michel Delville; en slagwerker Cristiano Calcagnile. Een opname van het concert wordt donderdag 3 juni aanstaande uitgezonden in het Radio 6-programma VPROJazzLive, ’s avonds om 22.00 uur. Natuurlijk naderhand ook hier terug te horen!
Annie Whitehead over Robert Wyatt
Voorafgaand aan het concert sprak ik met Annie Whitehead, de Engelse tromboniste die een CD maakte onder de titel Soup Songs, bewerkingen van Wyatt-stukken. Een van haar favoriete nummers van Wyatt is Alliance (te vinden op het album Old Rottenhat), en van dat nummer maakte zij een bewerking voor trombone. De tekst van Alliance is een cynische reflectie op de zelfgenoegzaamheid van de upper class en de diepe kloof tussen arm en rijk, ook binnen een westers land als Groot-Brittannië. Die tekst kun je natuurlijk niet vervangen door tromboneklanken, hoe indrukwekkend gespeeld ook. Hoe het klonk, die avond in Modena, hoor je volgende week. Hierboven een kort interview met Annie Whitehead, over Wyatt en zijn muziek.
tags: Annie Whitehead, Robert Wyatt
“I set up situations that involve abandoning control and finding out what happens.” – aldus Brian Eno in een interview in The Guardian, ter gelegenheid van Eno’s rol als artistiek directeur van het Brighton festival in 2010. Eno wil uit de tegenstelling “control” tegenover “surrender” kiezen voor het laatste: laat gebeuren wat er gebeurt, en probeer niet volledig controle te hebben over de wereld. En daarmee wil hij laten zien wat muziek die níet volledig gecontroleerd wordt juist zo bijzonder maakt. Generative music, en breder: generative art. Muziek, kunst die zichzelf “maakt”. Waar je als maker (of toeschouwer) geen of maar weinig controle over hebt. Die generative music is tegenwoordig eenvoudig uit je iPhone te toveren (zie deze blogbijdrage), en we hebben er gebruik van gemaakt om de verschillende nummers van Another Green World mee aan elkaar te wandelen. In bonte afwisseling trouwens met de remixes die Narrominded uitbracht, vorig jaar, door artiesten als Rude 66 of Puin + Hoop. En dat alles in De Wissel van komende zaterdag 1 mei 2010. Hier natuurlijk ook gewoon te horen:
De Wissel 1 mei 2010
Another Green World wordt – terecht – gezien als dé overgangsplaat van Eno als popartiest naar Eno als… tja, als wat eigenlijk? Anti-pop-held? Geluidskunstenaar annex producer? Het lijkt wel of elke omschrijving de man te kort doet…
(meer…)
tags: Brian Eno
Uit Italië ontvingen we… nee, helemaal niet uit Italië, maar uit New York! ontvingen we twee recent uitgebrachte CD’s: Hubris, de tweede cd van het uit Napels afkomstige septet Slivovitz, en What’s rattlin’ on the moon van de Noorditaliaanse toetsenist en producer Beppe Crovella, die op deze CD een herinterpretatie speelt van een aantal stukken van Mike Ratledge, inderdaad, de Mike Ratledge van Soft Machine. Beide cd’s kwamen uit op het label Moonjune, en dat label zit in New York. Vandaar. Ze doen jazzy progrock van internationale artiesten, zowel uit de Verenigde Staten als uit diverse Europese landen en zelfs uit Indonesië.
Slivovitz bestaat sinds september 2001 en ontleent zijn naam inderdaad aan die angstaanjagende pruimenlikeur. Bassist Domenico Angarano is weliswaar niet de enige componist van de band maar zorgt wel voor een gedegen basis in alle nummers. Drummer Stefano Costanzo is een jazzdrummer met een uitgesproken rock-achtige benadering. Verder horen we gitarist Marcello Giannini, zangeres Ludovica Manzo, harmonicaspeler Derek Di Perri, saxofonist Pietro Sanangelo en violist Riccardo Villari. Het is eclectische jazz die je gemakkelijk voor zogenaamde world zou kunnen aanzien, maar dat is het dan toch ook weer niet, ondanks de invloeden die hoorbaar zijn opgedaan in Midden- en Oost-Europa. (meer…)
tags: Beppe Crovella, Slivovitz
De entree van Cinecitta
Bij moderne Italiaanse cultuur denk je al gauw aan film en als je aan Italiaanse film denkt, schieten er gelijk een aantal namen door je hoofd: Luchino Visconti, Pier Paolo Pasolini, Federico Fellini, Marcello Mastroianni, Sophia Loren, Sergio Leone. Maar ook Ennio Morricone, misschien wel de grootste componist uit de geschiedenis van de cinema, Italiaans en niet-Italiaans. Maar hij was niet de enige.
Voor de werkelijk tienduizenden Italiaanse films, meer of minder succesvol, zijn soundtracks gemaakt en heel regelmatig was de soundtrack (veel) beter dan de film. Journalist Angelo van Schaik maakte een documentaire over de soundtracks van Italiaanse films uit de jaren ‘60 en ‘70. Hij ontmoet Alessandro Alessandroni, de ‘fluiter’ uit de spaghettiwesterns, Franco Micalizzi, de koning van de achtervolgingsscènes en hij brengt een bezoek aan de legendarische Cinecitta-filmstudio’s in Rome.
De klank van de Italiaanse film
Tijdens het maken van deze documentaire hield Angelo van Schaik ook een weblog bij, die je hier kunt lezen.
Cinecitta: de klank van de Italiaanse film
Zaterdag 10 april 20-22 uur Radio 6
Meer info: http://italia.radio6.nl
Deel 3 van een driedelige podcast rond de groep Caravan. Begin januari publiceerden we hier een driedelig portret Caravan, maar omdat de podcasts niet worden gelezen in drie afzonderlijke delen maken we nu alsnog een deel 2 en deel 3 aan. Deel 1 is nog altijd <klik> hier te vinden. Deel 2 vind je <klik> hier. Progressieve popmuziek, geboren uit een splitsing van de Canterbury-band The Wilde Flowers, waaruit in 1968 Caravan en Soft Machine voortkwamen. Een tijd geleden had ik de eer en het grote genoegen met drie echte Caravan-fans een gesprek te hebben. Echte Caravan-fans van het (bijna) eerste uur. Een gesprek over de band, over bijna veertig jaar muziekgeschiedenis, over de wisselingen in de line up, over het orgel en de altviool als instrumenten in de popmuziek, over inzet van de fanclubs om Caravan weer op het concertpodium te krijgen, en over hoe het beste album per definitie… het volgende album is.
Jasper Smit, Caravan-liefhebber vanaf de allereerste LP (Caravan, uit 1968), en oprichter van de Nederlandse Caravan-fanclub CoCaCamp (Continental Caravan Campaign). Egbert Lantinga, fan vanaf de tweede LP (If I could do it all over again, I’d do it all over you, 1970). En Louis Beckers, fan vanaf het derde album (In the land of grey and pink, 1971).
Heel veel info over Caravan is te vinden op de websites van de Nederlandse (klik) en de Engelse (klik) fanclubs.
Een paar jaar geleden speelde Caravan nog op een groot festival in Nederland. Kroon op het werk van de Nederlandse fanclub. En bijzonder veel info is natuurlijk ook te vinden op de onvolprezen Calyx-website.
Deze driedelige podcast is gebaseerd op een Radio 6-uitzendingen van zaterdag 1 maart 2008 en De Wissel van 2 november 2007.
Deel 3: carpod3
Deel 2 van een driedelige podcast rond de groep Caravan. Begin januari publiceerden we hier een driedelig portret Caravan, maar omdat de podcasts niet worden gelezen in drie afzonderlijke delen maken we nu alsnog een deel 2 en deel 3 aan. Deel 1 is nog altijd <klik> hier te vinden. Deel 3 vind je <klik> hier. Progressieve popmuziek, geboren uit een splitsing van de Canterbury-band The Wilde Flowers, waaruit in 1968 Caravan en Soft Machine voortkwamen. Een tijd geleden had ik de eer en het grote genoegen met drie echte Caravan-fans een gesprek te hebben. Echte Caravan-fans van het (bijna) eerste uur. Een gesprek over de band, over bijna veertig jaar muziekgeschiedenis, over de wisselingen in de line up, over het orgel en de altviool als instrumenten in de popmuziek, over inzet van de fanclubs om Caravan weer op het concertpodium te krijgen, en over hoe het beste album per definitie… het volgende album is. (meer…)
