De Wissel

Hoe het werkt in een band

Aad van Nieuwkerk — Fri, 19 Mar 2010 13:57:53 +0000

Zaterdag 20 maart in De Wissel op Radio 6 een denkbeeldige wandeling door het centrum van Tilburg langs de plekken waar een kleine veertig jaar geleden een hele nieuwe jazz-scene ontstond. Onderweg komen we Niko Langenhuijsen tegen, bassist, componist, arrangeur en bandleider, docent aan het Tilbugs conservatorium en – in dit verband: bovenal – een van de eerste exponenten van die Tilburgse scene, mede-oprichter van jazzclub Paradox en een boeiend verteller over dit stuk jazzhistorie. Onvermijdelijk kwam de veelbewogen geschiedenis van de verschillende bands van Niko Langenhuijsen aan bod. Het Trio Ohm, waarmee hij in 1973 het concours van Laren won, het Gemeentereinigingsorkest Vaalbleek, Caoutchouc… Jazzbands kennen soms eeen stabiele, maar soms ook een uiterst wisselende samenstelling. Hoe werkt dat eigenlijk tussen zulke steeds maar wisselende groepen muzikanten? Luister naar wat Niko Langenhuijsen erover vertelt (de muziek aan het eind is Iron man van Niko’s band Chazz):

Niko Langenhuijsen

Tilburger school

Aad van Nieuwkerk — Tue, 16 Mar 2010 22:09:40 +0000

Een kijkje in de keuken. Komende zaterdagavond op Radio 6, in De Wissel, een virtuele wandeling door de Brabantse stad Tilburg. Een stad die als textiel-industriestad groeide uit een samenklontering van dorpjes. Die halverwege de vorige eeuw flink verarmde – de industrie verdween, de werkloosheid bleef over. Met een centrum dat moest wijken voor grootschalige nieuwbouwprojecten. Een studentenstad ook, met in de jaren ‘70 van de 20e eeuw een opmerkelijk grote aktiebereidheid. En vanaf diezelfde tijd ook de bakermat van heel veel vernieuwende jazz. Vooral toen Niko Langenhuijsen de piano verruilde voor de contrabas, met pianist Willem Kühne begon te spelen in het café om de hoek, en naderhand de groep Vaalbleek oprichtte. Een band die later werd opgevolgd door Caoutchouc. Jazzrecensent Rinus van der Heijden vertelt waar het typisch Tilburgse in schuilt, luister zelf maar:

Tilburg01

In De Wissel van zaterdag 20 maart niet alleen het verhaal van Rinus van der Heijden, maar ook persoonlijke herinneringen uit de mond van Niko Langenhuijsen. En we wandelen met een andere betrokkene uit die tijd, fotograaf Ernest Potters, langs een paar muziekhistorische plekken in het centrum van Tilburg. De verdwenen ijsclub bijvoorbeeld, waar bijna een halve eeuw geleden werd opgetreden door Ella Fitzgerald met het orkest van Count Basie…

En oh ja… Vaalbleek/Caoutchouc speelde vele jaren later ook tijdens het 25-jarig jubileum van de mede door Niko Langenhuijsen opgerichte jazzclub Paradox in Tilburg:

Richard Sinclair

Aad van Nieuwkerk — Mon, 22 Feb 2010 10:17:40 +0000

Maandag 1 maart, Modena, Italië. In het historische opera-huis gaat een internationale groep muzikanten een tribute brengen aan Robert Wyatt (met baard), de legendarische zanger/componist/muzikant die na zijn jaren bij de Soft Machine een indrukwekkende solocarrière opbouwde. Wyatt is misschien veel bekender bij collega-muzikanten dan bij het grote publiek, maar juist daardoor is misschien de invloed die hij op de achtergrond heeft zo groot. Vorig jaar verscheen een fraaie en zeer lovend besproken cd van het franse Orchestre National de Jazz met stukken van Wyatt, jongstleden september kreeg hij een eredoctoraat aan de Luikse Universiteit, maar voor het tribute van volgende week wordt in een veel verder verleden gedoken. Eén van de muzikanten die meedoet is Richard Sinclair (met cap), die Wyatt al kent sinds zijn schooltijd, en die samen met Wyatt speelde in The Wilde Flowers (waaruit Soft Machine en Caravan voortkwamen) en op Wyatt’s tweede solo-album Rock Bottom. Ik belde Richard Sinclair thuis op om hem te vragen naar het project van volgende week.

interviewrichard

En wie spelen er nog meer mee volgende week…

Paris-pod

Aad van Nieuwkerk — Mon, 15 Feb 2010 20:19:15 +0000

Miles & Juliette. Zaterdag 13 februari uitvoerig in De Wissel. Missen is geen optie meer, want het programma is nu hier beschikbaar als podcast. Meer info over hoe of wat? Check hier. Meteen luisteren? Kan ook:

100213wissel

In 1949 komt de 22-jarige Miles voor het eerst naar de lichtstad. Jazz Festival International. Op een foto zie je hem onderaan de vliegtuigtrap staan, cool een colbertje over zijn schouders. Na de Tweede Wereldoorlog kwamen de ‘Americans’ graag naar Parijs. Ze namen jeans, chewing gum en jazz mee. Ze kregen opwinding, nachtleven en goedkope heroine. maar vooral waardering terug. Op zondag 8 mei 1949 speelt het Tadd Dameron-Miles Davis Quintet. Davis blaast trompet alsof hij in volle vaart over de Boulevard Saint-Germain rijdt, op het laatste moment het stuur omgooiend. Bebop met een brutale grijns of, volgens de recensie: ‘de meest controversiële muziek van dit moment’. In de coulissen staat Juliette Greco…. De volgende dag bezoekt ze de repetitie. Miles: ‘Ze zat daar alleen maar zo prachtig – het lange zwarte haar, het prachtige gezicht, klein, stijlvol, zo verschillend van iedere vrouw die ik ooit had ontmoet. Ik vroeg aan iemand wie zij was. Hij zei: ‘Wat moet je van haar!’ Ik wil haar spreken. ‘Nou, weet je, zij is een van die existentialisten’ Dat zal mij worst wezen. Toen ik dan uiteindelijk met haar praatte, zei ze dat ze niet van mannen hield, maar dat ze mij aardig vond’. Ze werden verliefd. Wandelingen langs de Seine. ‘Muziek was mijn hele leven geweest, totdat ik Juliette ontmoette en zij me leerde wat het betekende om iets anders dan muziek lief te hebben.’ Hij keerde terug naar Amerika, zijn vrouw en twee kinderen. De optredens werden minder, het verlangen naar Juliette groter, Miles gebruikte heroïne. De zomermaanden van 1949 herinnerde hij zich als de gelukkigste uit zijn leven.

Meer teruglezen? Klik hier.

Speellijst? Klik hier.

Miles & Juliette playlist

Frank de Munnik — Sat, 13 Feb 2010 16:56:20 +0000

Playlist Wissel za 13 feb

100213wissela

100213wisselb

1.
Titel: Old Europe
Titel-CD: Cuckooland
Artiest: Robert Wyatt
Componist: Alfreda Benge & Robert Wyatt
Lengte: 4’17’’
BUMA: Hannibal Records HNCD1468

2.
Walkin’ (live, 17 mei 1958, Cafe Bohemia, New York)
The Broadcast Sessions
Miles Davis, John Coltrane, Bill Evans, Paul Chambers, Philly Joe Jones
R.Carpenter
6’29’’
Rare Live Recordings RLR88632

[soundscape 1:]

3.
Manteca
Boris Vian: Inedit, radiophoniques
Dizzy Gillespie
Gillespie & Chano Pozo
3’04’’
BUMA: INA Memoire vive

4.
L’ombre
Juliette Greco: 1951-55
Juliette Greco
Mauriac & Poret
2’46’’
Philips 848060

5.
Rifftide (live, 8 mei 1949, Parijs)
Miles Davis: Complete Live 1948-1955
Tadd Dameron-Miles Davis Quintet
Coleman Hawkins
4’11’’
United Archives UAR 50310

6.
Good Bait (live, 8 mei 1949, Parijs)
Miles Davis: Complete Live 1948-1955
Tadd Dameron-Miles Davis Quintet
Tadd Dameron & Count Basie
5’55’’
United Archives UAR 50310

7.
Dieu est Negre
Juliette Greco: 1951-55
Juliette Greco
Léo Ferré
3’43’’
Philips 848060

8.
Impromptu (11 mei 1951)
Django Reinhardt 1951-53
Django Reinhardt
Django Reinhardt
2’47’’
Classics 1441

9.
Walkin’ (live, 8 december 1957)
Miles Davis: Complete Amsterdam Concert
Miles Davis
R. Carpenter
6’49’’
Lonehill Jazz LHJ10141

10.
Romance
Juliette Greco: 1951-55
Juliette Greco
Bassis & Kosma
3’00’’
Philips 848060

11.
Lady Be Good (live, 19 november 1956, Zwitserland)
Miles Davis: European Tour’56
Miles Davis, Lester Young, Rene Urtreger, Pierre Michelot, Christian Garros
Gershwin
5’35’’
DRCD11294

12.
Priere pour dormis heureux
L’Age d’Or de Saint-Germain-des-Pres (3cd)
Cathrine Sauvage
Besse & Fombeure
1’39’’
Philips PPD3022/24

[soundscape 2:]

1.
L’Amour
Juliette Greco: 1955-59
Juliette Greco
Léo Ferrré
2’59’’
Philips 848061

2.
Le Mal de Paris
L’Age d’Or de Saint-Germain-des-Pres (3cd)
Mouloudji
Mouloudji
3’23’’
Philips PPD3022/24

3.
52nd Street Theme (live, 7 nov 1959)
Bud Powell: Cookin’ At Saint-Germain, 57-59
Bud Powell, Pierre Michelot, Kenny Clarke, Barney Wilen
T. Monk
2’56’’
MS 6003-2

4.
Douze Belles dans la Peau (live, 1958)
Serge Gainsbourg, 1958
Serge Gainsbourg
Serge Gainsbourg
2’17’’
DOM1170

5.
L’Assassinat de Carala
Ascenceur Pour L’echafaud, complete soundtrack
Miles Davis
Miles Davis
2’12’’
Fontana 836305-2

6.
What’s New
Miles Davis, Complete Amsterdam Concert
Miles Davis
Haggart & Burke
3’42’’
Lonehill Jazz LHJ10141

7.
Bonjour Tristesse
Juliette Greco: 1955-59
Juliette Greco
George Auric
3’23’’
Philips 848061

8.
Blue in Green (take)
Kind of Blue (legacy edition, vol.1)
Miles Davis
Miles Davis
1’59’’
Columbia 88697-476272

9.
Blue in Green
Kind of Blue (legacy edition, vol.1)
Miles Davis
Miles Davis
1’59’’
Columbia 88697-476272

[einde soundscape 2]

laatste track programma:

1.
Walkin’
Miles Davis: Paris Jazz Concert Olympia (21 maart 1960)
Miles Davis, John Coltrane, Wynton Kelly, Paul Chambers, Jimmy Cobb
R. Carpenter
15’53’’
Europe 1 – 710455

Miles & Juliette

Frank de Munnik — Fri, 12 Feb 2010 18:01:51 +0000

Halte Saint-Germains-des-Prés. De weeïge warmte van de metro, de trap omhoog. Nog vroeg op een winterdag. Een cafe, wat verderop. La Flore. Satre had er een vaste tafel waar hij Le Chemins de la Liberté schreef. Sartre. Sagan. Signoret. De namen alleen al riepen vrijheid op, ze klonken als marginaal, provocerend, anarchistisch. De in zwart geklede jongeren lazen Sartre nauwelijks, maar leefden in kreten, ‘Existentialisme!’ en slogans; ‘Door te engageren zul je de mensheid volledig meeslepen. Onafgebroken zul je jezelf verwezenlijken, door je daden alleen.’

Meestal bleven de meeslepende daden beperkt tot de uren in de cafes en de jazzkelders. Le Club de Tabou. 33 Rue Dauphine. Een paar straten hier vandaan. De zon raakt er alleen de bovenste verdiepingen van de huizen. Een boekhandel; Libraire Couleur de Temps. Er is niets wat nog herinnert aan het legendarische Tabou. Het dansen van de Rats de Cave, het bord bij de piano: Don’t try to shoot the pianist, he shoots first. De uitbundige feesten, de drank, het zingen van een jonge Juliette Greco. Niemand zong zo mooi ‘Bonjour Tristesse’. Het laatste woord bijna gefluisterd, met een vederlicht tipje van haar tong.

Place Saint-Germain-des-Prés, met rechts het kleine park Laurent Prache. De natte bomen, de duiven, enkele bankjes. Ik loop via de Rue Saint-Benoît en de Rue Guillaume Appolinaire naar Rue de Bonaparte. Wie zoekt naar de verloren tijd, is aan het juiste adres op nummer 34. Autographes, Souvenirs Historiques et Litteraires. Tussen vloeipapieren liggen hier de brieven, documenten en bladzijden uit dagboeken van lang geleden. Witte handschoenen leggen een brief van Boris Vian neer op het bureaublad. Een nauwelijks leesbaar schrift. Aan de muur, ingelijst, foto’s van Jeanne Moreau en Albert Camus. Met handtekening.

Filosoof van de opstand en eeuwige rebel. Camus. Jongensachtige blik vermengd met ernst, een sigaret achteloos in zijn mond. Schrijver van De Mythe van Sisyphus met een openingszin als een plotselinge koude regen: ‘Er bestaat maar een ernstig filosofisch probleem: de zelfmoord. Oordelen of het leven wel of niet de moeite waard is geleefd te worden.’ Genoeg intellect, schreef Boris Vian. ‘Gaan we het hebben over fysieke genoegens in Saint-Germain-des-Pres?’ Ja. ‘Nou, welke zijn dat dan?
Sex, drinken en dansen. ‘In die volgorde?’ Drinken, dansen en sex klinkt logischer, maar dat moet iedereen maar voor zichzelf uitmaken. Was getekend: Vian. Le Manuel de Saint-Germain-des-Prés, 1950.

Boris Vian. Ingenieur, trompettist, schrijver van romans, thrillers, scrabreuze teksten, chansons en filmscripts. Allesdoener en -kunner en bovenal ‘Prins van Saint-Germain-des-Pres’. Vian had een hartziekte en wist dat hij kort zou leven. In een ware wedstrijd met de tijd leefde hij gelijk de door hem herschreven Tien Geboden. Derde gebod: Vervloek de naam van je vader en moeder en leef gevaarlijk.
Aan het begin van de Rue Saint-Benoît is het bijna onmogelijk om stil te staan. De nauwe trottoirs, de stroom voorbijgangers. Aan de overkant vond Vian in 1948 een lege kelder. ‘Een kelder, gelijk aan waar de eerste Christenen hun God vereerden. In Saint-Germains-des-Prés vereren wij de dans en de Heer is niet uitgenodigd.’ Hier ontstond de Le Club de Saint-Germain. Waar Miles speelde, Gillespie, Reinhardt… het centrum van de jazz in Parijs. Boris Vian was ook te horen in zijn eigen chansons, met als pianist een jonge Serge Gainsbourg. Avond na avond keek hij verbijsterd naar Vian. ‘De mensen waren met stomheid geslagen. Hij zong ontzettende dingen, die beslissend zijn geweest voor mijn verdere leven…’ Vian overleed in 1959, in een bioscoopzaal, tien minuten na aanvang van de film naar zijn boek ‘Ik zal spuwen op jullie graf’.

Duizenden die kwamen. De roep van het na-oorlogse Parijs was onweerstaanbaar. Sommige namen klinken bekend. Remco Campert. Simon Vinkenoog. Karel Appel. De vele anderen waarvan de namen vergeten zijn. Goedkope Algerijnse wijn. Frites. 30 frs. Sandwich Pate, 40 frs. Klonk veel beter dan de andijviestampot na het Onze Vader, thuis. Slapen op een bank in de metro of het park. Zwartomrande ogen en gespeelde verveling. Bietsen. ‘Cigarette?’ Gauloisses. Ribfluwen broek, houtje-touwtje jas. ‘Vind je het niet mieters! ‘, schreef Voskuil in Bij nader inzien. ‘Jezus, Klaas. Parijs!’ Saint-Germains-des-Pres, een kleine wijk die geen grenzen kende. Nu zijn de Rue de Jacob, Rue Mazarine en Rue Guenegaud gevuld met haastige toeristen en geparkeerde scooters.

De geur van Parijs. ‘Iets van kokos en citroensap en rum en dan alles door elkaar.’ Miles Davis in zijn autobiografie. In 1949 komt de 22-jarige Miles voor het eerst naar de lichtstad. Jazz Festival International. Op een foto zie je hem onderaan de vliegtuigtrap staan, cool een colbertje over zijn schouders. Na de Tweede Wereldoorlog kwamen de ‘Americans’ graag naar Parijs. Ze namen jeans, chewing gum en jazz mee. Ze kregen opwinding, nachtleven en goedkope heroine. maar vooral waardering terug. Op zondag 8 mei 1949 speelt het Tadd Dameron-Miles Davis Quintet. Davis blaast trompet alsof hij in volle vaart over de Boulevard Saint-Germain rijdt, op het laatste moment het stuur omgooiend. Bebop met een brutale grijns of, volgens de recensie: ‘de meest controversiële muziek van dit moment’. In de coulissen staat Juliette Greco. De volgende dag bezoekt ze de repetitie. Miles: ‘Ze zat daar alleen maar zo prachtig – het lange zwarte haar, het prachtige gezicht, klein, stijlvol, zo verschillend van iedere vrouw die ik ooit had ontmoet. Ik vroeg aan iemand wie zij was. Hij zei: ‘Wat moet je van haar!’ Ik wil haar spreken. ‘Nou, weet je, zij is een van die existentialisten’ Dat zal mij worst wezen. Toen ik dan uiteindelijk met haar praatte, zei ze dat ze niet van mannen hield, maar dat ze mij aardig vond’. Ze werden verliefd. Wandelingen langs de Seine. ‘Muziek was mijn hele leven geweest, totdat ik Juliette ontmoette en zij me leerde wat het betekende om iets anders dan muziek lief te hebben.’ Hij keerde terug naar Amerika, zijn vrouw en twee kinderen. De optredens werden minder, het verlangen naar Juliette groter, Miles gebruikte heroïne. De zomermaanden van 1949 herinnerde hij zich als de gelukkigste uit zijn leven.

Een andere, afgekickte, kwam Miles terug naar Parijs in 1956 en 1957. Zelfverzekerd en hard op weg om een grote ster te worden. Juliette stelt hem voor aan de jonge Louis Malle, regisseur en fan. Of Miles muziek wil schrijven voor zijn nieuwe film, een thriller noir. Ascenseur pour l’Echafaud. Miles bekijkt de ruwe versie, vraagt om een piano op zijn hotelkamer en schetst; niet meer dan een akkoord, enkele tonen voor trompet.
5 December 1957 opname in de Poste Parisien Studio. De musici zien de geluidsloze film. Jeanne Moreau loopt door het donkere Parijs, alleen onderbroken door het licht van lantaarns, cafes en een nog laat geopende garage. De trompet snijdt door de nacht.

In de Rue de Jacob loop ik langs het Hotel Millesime. Twee jaar geleden interviewde ik hier Robert Wyatt. Waarom wil je hier geïnterviewd worden? vroeg ik. ‘Om de hoek gebeurde het’, zei hij. ‘Het? ‘Jazz. Miles en Juliette. Club de Saint-Germain.’ Sommige rolluiken zijn neergelaten. De lampen in de etalages zijn uit. Het is al laat als ik terugloop. De trap omlaag, het koude licht in de metro. Ik herinner mij een flard uit ‘Old Europe’ van Wyatt. ‘Paris by night, and the ghosts of two people in love … I’ll be dreaming again, always dreams of yesterdays.’

Miles & Juliette

Frank de Munnik — Sat, 06 Feb 2010 18:01:54 +0000

Zondag 8 mei 1949.

Tadd Dameron-Miles Davis Quintet.

Live. Jazz Festival International, Parijs.

Davis blaast trompet, alsof hij in volle vaart over de Boulevard Saint-Germain rijdt, op het laatste moment het stuur omgooiend. Bebop met een brutale grijs, of zoals de recensie schrijft: ‘de meest controversiele muziek van dit moment.’ In de coulissen staat de muze van Saint-Germain-des-Pres: Juliette Greco.

De volgende dag bezoekt ze de repetitie. Miles Davis: ‘Ze zat daar alleen maar zo prachtig – het lange zwarte haar, het prachtige gezicht, klein, stijlvol, zo verschillend van iedere vrouw die ik ooit had ontmoet. Ik vroeg aan iemand wie zij was. Hij zei: ‘Wat moet je van haar?’ Ik wil haar spreken. ‘Zij is een van de existentialisten!’ Dat zal mij worst wezen. Toen ik dan uiteindelijk met haar praatte, zei ze dat ze niet van mannen hield, maar dat ze mij aardig vond.’ Ze werden verliefd. ‘Muziek was mijn hele leven geweest, totdat ik Juliette ontmoette en zij me leerde wat het betekende om iets anders dan muziek lief te hebben.’

Uit de Tien Geboden volgens Boris Vian, Prins van Saint-Germain-des-Pres: Derde Gebod. Vervloek de naam van je vader en moeder en leef gevaarlijk.

De Wissel. Zaterdag 13 februari 2010. 20.02-22.00 Miles et Juliette

The Wrong Object Live

Aad van Nieuwkerk — Wed, 03 Feb 2010 22:41:57 +0000

De Belgische progrockjazzband The Wrong Object, opgericht in 2002, speelde op de Zappanales van 2004 en 2008, en van het optreden in 2008 is onlangs een CD uitgebracht. The Wrong Object zou je kunnen omschrijven als een band die NU-jazz maakt met invloeden vanuit de psychedelische hoek, uit de Canterbury scene (dus van bands als Soft Machine en Gong), maar ook met hoorbaar invloeden van – natuurlijk – Frank Zappa. The Wrong Object werkte al samen met uitnemende gastmusici als de betreurde Elton Dean, Annie Whitehead, Alex Maguire en Jaap Blonk. Op de CD Live at Zappanale 2008 wordt de band versterkt met saxofonist Stanley Jason Zappa en percussionist Nick Skrowaczewski. Een tijd geleden hebben we in De Wissel al eens een portret uitgezonden van The Wrong Object. Nu als podcast beschikbaar.

The Wrong Object met Alex Maguire:

100201twopod

Kijk voor meer info hier, en ook hier, en ook hier en hier. En hier ook.

De website van The Wrong Object vind je hier.

De line-up van The Wrong Object:

Michel Delville (gitaar, synth)

Fred Delplancq: tenorsax

Jean-Paul Estiévenart: trompet

Damien Polard: bas

Laurent Delchambre: drums, samples

In de podcast hoor je ook delen van een interview met Michel Delville en Alex Maguire, ter gelegenheid van de concerten die The Wrong Object met hem deed in oktober 2007. De interviews zijn gemaakt door Henk Weltevreden.

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/JrqjQ6IGd70" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

Boris Vian

Frank de Munnik — Wed, 03 Feb 2010 10:15:58 +0000

Aan het begin van de Rue Saint-Benoît is het bijna onmogelijk om stil te staan. De nauwe trottoirs, de stroom voorbijgangers. Aan de overkant vond Vian in 1948 een lege kelder. ‘Een kelder, gelijk aan waar de eerste Christenen hun God vereerden. In Saint-Germains-des-Prés vereren wij de dans en de Heer is niet uitgenodigd.’ Hier ontstond de Le Club de Saint-Germain. Waar Miles speelde, Gillespie, Reinhardt… het centrum van de jazz in Parijs. Boris Vian was ook te horen in zijn eigen chansons, met als pianist een jonge Serge Gainsbourg. Avond na avond keek hij verbijsterd naar Vian. ‘De mensen waren met stomheid geslagen. Hij zong ontzettende dingen, die beslissend zijn geweest voor mijn verdere leven…’ Vian overleed in 1959, in een bioscoopzaal, tien minuten na aanvang van de film naar zijn boek ‘Ik zal spuwen op jullie graf’.

Je eerste jazzplaatje

Aad van Nieuwkerk — Fri, 29 Jan 2010 21:15:21 +0000

Bijna iedereen koestert de herinnering aan dat allereerste singeltje, of die allereerste lp of cd. Maar weet je wat vermoedelijk de allereerste commerciële opname van een jazznummer was? Volgens een hardnekkige legende viert die opname juist nu z’n verjaardag… Op 30 januari 1917 zou door de Original Dixieland Jass Band een opname gemaakt zijn van een song die twaalf dagen daarvoor was gepubliceerd door Will Rossiter in Chicago. Tekst en muziek waren van Shelton Brooks, die zich had laten inspireren door een dansfeest tijdens expositie in San Francisco, twee jaar eerder. De song heet: Darktown Strutters’ Ball. Een echte standard is het geworden, al was het maar omdat het nummer talloze malen is opgenomen. Hoagy Carmichael, Ella Fitzgerald, The Beach Boys, Ray Anthony – met recht een Wissel in de muziekgeschiedenis te noemen, dat plaatje. Jammer alleen dat die datum niet blijkt te kloppen. Hoe het wel gegaan is met de allereerste jazzopname?

Volgens SandyBrownJazz en Mule Walk And Jazz Talk was er op 30 januari wel een ontmoeting tussen de vijf muzikanten van de Original Dixieland Jass Band en een manager van de Columbia Gramophone Company in het Woolworth Building in New York, en werd er op die dag ook wel een auditie gedaan, maar opnamen – nee, die zijn toen niet gemaakt. Dat gebeurde pas op maandag 26 februari 1917, toen de ODJB voor het Victor-label twee nummers opnam, Livery Stable Blues en Dixie Jass Band One-Step. Verschenen op 15 april 1917, en díe dag zou je kunnen zien als het moment waarop de wissel ècht werd omgezet voor de jazz en de populaire muziek In Het Algemeen. Plaatjes draaien zou nooit meer hetzelfde zijn… En de Darktown Strutters’ Ball? Die werd opgenomen in mei 1917. Maar toen was het al bijna gewoon.

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/IMHJ8PgVatk" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/AExjHPZypk8" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/PYlG7qb3iCs" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/xS9yZuQVp9g" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/HxQVkLtQRKA" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/H6QkTea9QL4" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/rea9JZJ5gS0" width="425" height="350" wmode="transparent" /]