Zondag 8 mei 1949.

Tadd Dameron-Miles Davis Quintet.

Live. Jazz Festival International, Parijs.

Davis blaast trompet, alsof hij in volle vaart over de Boulevard Saint-Germain rijdt, op het laatste moment het stuur omgooiend. Bebop met een brutale grijs, of zoals de recensie schrijft: ‘de meest controversiele muziek van dit moment.’ In de coulissen staat de muze van Saint-Germain-des-Pres: Juliette Greco.

De volgende dag bezoekt ze de repetitie. Miles Davis: ‘Ze zat daar alleen maar zo prachtig - het lange zwarte haar, het prachtige gezicht, klein, stijlvol, zo verschillend van iedere vrouw die ik ooit had ontmoet. Ik vroeg aan iemand wie zij was. Hij zei: ‘Wat moet je van haar?’ Ik wil haar spreken. ‘Zij is een van de existentialisten!’ Dat zal mij worst wezen. Toen ik dan uiteindelijk met haar praatte, zei ze dat ze niet van mannen hield, maar dat ze mij aardig vond.’ Ze werden verliefd. ‘Muziek was mijn hele leven geweest, totdat ik Juliette ontmoette en zij me leerde wat het betekende om iets anders dan muziek lief te hebben.’

Uit de Tien Geboden volgens Boris Vian, Prins van Saint-Germain-des-Pres: Derde Gebod. Vervloek de naam van je vader en moeder en leef gevaarlijk.

De Wissel. Zaterdag 13 februari 2010. 20.02-22.00 Miles et Juliette

The Wrong Object met Alex Maguire:

100201twopod

Kijk voor meer info hier, en ook hier, en ook hier en hier. En hier ook.

De website van The Wrong Object vind je hier.

De line-up van The Wrong Object:

Michel Delville (gitaar, synth)

Fred Delplancq: tenorsax

Jean-Paul Estiévenart: trompet

Damien Polard: bas

Laurent Delchambre: drums, samples

In de podcast hoor je ook delen van een interview met Michel Delville en Alex Maguire, ter gelegenheid van de concerten die The Wrong Object met hem deed in oktober 2007. De interviews zijn gemaakt door Henk Weltevreden.

Aan het begin van de Rue Saint-Benoît is het bijna onmogelijk om stil te staan. De nauwe trottoirs, de stroom voorbijgangers. Aan de overkant vond Vian in 1948 een lege kelder. ‘Een kelder, gelijk aan waar de eerste Christenen hun God vereerden. In Saint-Germains-des-Prés vereren wij de dans en de Heer is niet uitgenodigd.’ Hier ontstond de Le Club de Saint-Germain. Waar Miles speelde, Gillespie, Reinhardt… het centrum van de jazz in Parijs. Boris Vian was ook te horen in zijn eigen chansons, met als pianist een jonge Serge Gainsbourg. Avond na avond keek hij verbijsterd naar Vian. ‘De mensen waren met stomheid geslagen. Hij zong ontzettende dingen, die beslissend zijn geweest voor mijn verdere leven…’ Vian overleed in 1959, in een bioscoopzaal, tien minuten na aanvang van de film naar zijn boek ‘Ik zal spuwen op jullie graf’.

Volgens SandyBrownJazz en Mule Walk And Jazz Talk was er op 30 januari wel een ontmoeting tussen de vijf muzikanten van de Original Dixieland Jass Band en een manager van de Columbia Gramophone Company in het Woolworth Building in New York, en werd er op die dag ook wel een auditie gedaan, maar opnamen - nee, die zijn toen niet gemaakt. Dat gebeurde pas op maandag 26 februari 1917, toen de ODJB voor het Victor-label twee nummers opnam, Livery Stable Blues en Dixie Jass Band One-Step. Verschenen op 15 april 1917, en díe dag zou je kunnen zien als het moment waarop de wissel ècht werd omgezet voor de jazz en de populaire muziek In Het Algemeen. Plaatjes draaien zou nooit meer hetzelfde zijn… En de Darktown Strutters’ Ball? Die werd opgenomen in mei 1917. Maar toen was het al bijna gewoon.

De laatste cd van Wyatt, Comicopera, verscheen alweer ruim twee jaar geleden. Frank de Munnik zocht de sympathieke man met zijn imposante baard bij die gelegenheid op en stelde een Wissel samen met delen uit het interview en tracks van Comicopera en ouder werk.

Deze Wissel werd op Radio 6 uitgezonden in oktober 2007.

100126rwpod

Bij het verschijnen van Comicopera gaf Wyatt, op 15 oktober 2007, een voor publiek toegankelijk interview in de Purcell Room in Londen, waarvan zijn platenmaatschappij Domino een video-registratie liet maken:

In september 2009 ontving Wyatt van de Universiteit van Luik een eredoctoraat. Henk Weltevreden sprak na de ceremoniële plechtigheid met de nieuwbakken doctor Robert Wyatt. Hieronder dat interview in zes delen:

1. Er was al eens een Doctor Robert… bezongen door The Beatles
En verder: over het belang van details.

w01

2. Over de Big Bang

w02

3. Over de andere laureaten & collega-musici

w03

4. Over het (ontbreken van) het morele recht om te oordelen over anderen

w04

5. Over wat Wyatt nog van het leven hoopt en verwacht te krijgen

w05

In de nacht zaterdag 6 op zondag 7 oktober 2007 was op Radio 6 een door de Concertzender verzorgde Nacht van Robert Wyatt te horen, samengesteld door Fransz Smolders. Die hele nacht is terug te horen door hier te klikken, daar zie je meteen de volledige playlist van die nacht op de eigen website van de Concertzender.

Andere oude uitzendingen met muziek van Robert Wyatt:

In de Wissel: een Wyatt-retrospectief.

Eerder in De Wissel: dit portret van Robert Wyatt.

Ook eerder in De Wissel: Henk Weltevreden over Roberts val uit het raam.

Eveneens in De Wissel, omtrent Wyatt in Soft Machine.

En tenslotte deze Wissel-aflevering.

Nuttige links voor de Wyatt-liefhebber:

De Hulloder-site biedt een uitstekende en zeer volledige discografie.

Noisette is een Nederlandse Soft Machine-site.

Strongcomet is een fansite met forum.

De Franse Calyx-site over de Canterbury scene biedt ook Wyatt-info.

MySpace-plek voor Robert Wyatt.

Info over een mooie BBC4 docu over Wyatt.

Goeie recensie op dit blog.

seventies

Donderdagavond 21 januari in VPROJazzLive (tussen 22.00 en 24.00 op Radio 6) een compilatie van opnamen van PitchWhiteStorm. Onder de naam Pitch White Storm Exchange werd een serie concerten gegeven in onder meer Utrecht en Amsterdam met twee fenomenale gasten: violist Oene van Geel en stemkunstenares Kristina Fuchs. Op het SJU Jazzpodium werd bovendien de tweede cd van PWS officieel ten doop gehouden.

Na een eerste CD (The View & the Tales, 2007) met thematische, beeldende electrojazz waarin je subtiel de invloeden van de belangrijkste symfo- en jazzrock-bands uit de jaren ‘70 hoort weerklinken, besloot PWS het voor hun tweede CD èn voor het project PitchWhiteStorm Exchange over een heel andere boeg te gooien. Jeroen Pek en Stormvogel namen een eerste geluidslaag op met fluiten, toetsen en toevallig aanwezige voorwerpen, en die geluidslaag werd bewerkt door geluidskunstenaar Mark Thur, een specialist op het gebied van electronika en het gebruik van de computer als muziekinstrument. Daarna volgden een tweede en derde geluidslaag, ingespeeld door David de Marez Oyens en door Onno Witte. Tenslotte werd als vierde laag aan violist Oene van Geel gevraagd een bijdrage te leveren, en dat maakte het project af als de spreekwoordelijke toef slagroom op de taart. De vier lagen van Four Layers of Abstraction vormen een bijna abstracte, vrije muziek, waarin niet alleen muziekinstrumenten maar ook alledaagse gebruiksvoorwerpen èn de laptop de klankbronnen vormen. En waarin soundscape-achtige texturen soms worden verdrongen door vervreemdende riffs en grooves.

De uitzending van donderdag 21 januari 2010 is trouwens ook hier te horen:

deel 1: 100121vprojzzlva

deel 2: 100121vprojzzlvb

Hoe zou het eigenlijk met hem gaan? Na de ijzersterke albums die hij begin jaren ‘80 maakte met een zeer verjongde Magic Band, Doc At The Radar Station (1980) en Ice Cream For Crow (1982) verdween Captain Beefheart van het muzikale toneel. Hij legde zich toe op schilderen - en met succes, trouwens. Twintig jaar later ging het gerucht dat hij met het schilderen ook weer gestopt was. Nog altijd wonend in een caravan aan de rand van de Mojave-woestijn zou hij inmiddels door multiple sclerose zo verzwakt zijn dat hij gebonden is aan een rolstoel en tot niets meer in staat. Een van de laatste keren dat hij, min of meer, in de publiciteit kwam was in een publicatie op de website van de Michael Werner-galerie in New York: een paar korte antwoorden via de e-mail, op vragen als “schilder je nog steeds dagen en nachten achter elkaar door” (en het antwoord luidde “Of course.”). Veel, maar oudere interviews zijn hier te vinden.

Rare, moeilijke muziek? Welnee. Toen ik een jaar of 14 was had ik een vriendje, John, die nergens voor doorleerde en in het algemeen ook nergens voor wou deugen. Maar hij zong wel luidkeels en enthousiast mee met de platen van Captain Beefheart, tot ontsteltenis en verbijstering van zijn ouders en trouwens ook van de meeste omstanders. Maar John had dan ook iets enorm waardevols onder zijn houthakkershemden: het vermogen om onbevangen te luisteren en mee te gaan in een muzikaal avontuur… Hoe zou het trouwens met John gaan?

Ruige klanken maar evengoed met een subtiel gevoel voor nuances - het zit eigenlijk al in de naam van het Spinifex Orchestra: spinifex is een stekelige grassoort die je in de Australische woestijn kunt vinden. Behalve Gijs en Tobias bevat de band fluitist Ned McGowan, rietblazer Jasper Blom, trombonist Joost Buis, accordeonist Theo van Tol, gitarist Raphael Vanoli, bassist Sean Fasciani, en drummer Uli Genenger. De sound van Spinifex put uit jazz, modern klassiek, electronische muziek, hard rock en een ondefinieerbare folklore uit een mooi, ver land. Voorbeeldje van hun cd Triodia:

03-thorny-devil

Vorige week sprak ik met Tobias Klein, een van de initiatiefnemers van het Spinifex Orchestra.We hadden het over de achtergrond van het project, over de aanpak van zo’n concert met maar liefst dertien muzikanten op het podium, en over de vraag of je dit nou onder de noemer “crossover” moet rubriceren of niet…

tobias

De Fransman Emmanuel Scarpa is een veelgevraagd drummer die gefascineerd is door spiegels en spiegelmotieven, een prettige tic die hij overhield aan het lezen van Lewis Carrol’s Through the looking glass. Zijn eigen trio Umlaut combineert hij soms met het trio van gitarist Marc Ducret, waarin hij ook drumt, en de combin van die twee trio’s is een kwintet dat Umlaut Double Trio heet. De stijl van Scarpa kent net ook al zo’n prettige mix van power en subtiliteit. Check dit voorbeeld van zijn cd Umlaut vol. 2:

04-through-the-looking-glass-4-part1

21 januari Bimhuis Amsterdam (concert wordt opgenomen, zaterdag 20 februari op Radio 6!)

22 januari Paradox Tilburg

23 januari SJU Utrecht

25 januari Axes Jazzpower Eindhoven

Meer info op de site van Trytone

Jasper Smit, Caravan-liefhebber vanaf de allereerste LP (Caravan, uit 1968), en oprichter van de Nederlandse Caravan-fanclub CoCaCamp (Continental Caravan Campaign). Egbert Lantinga, fan vanaf de tweede LP (If I could do it all over again, I’d do it all over you, 1970). En Louis Beckers, fan vanaf het derde album (In the land of grey and pink, 1971).

Heel veel info over Caravan is te vinden op de websites van de Nederlandse (klik) en de Engelse (klik) fanclubs.

Een paar jaar geleden speelde Caravan nog op een groot festival in Nederland. Kroon op het werk van de Nederlandse fanclub. En bijzonder veel info is natuurlijk ook te vinden op de onvolprezen Calyx-website.

Deze driedelige podcast is gebaseerd op een Radio 6-uitzendingen van zaterdag 1 maart 2008 en De Wissel van 2 november 2007.

Deel 1: carpod1

Deel 2: carpod2

Deel 3: carpod3

091229wisselpod

…met muziek van de Peatbogs!

Als radio-uitzending te horen geweest op 23 augustus 2007. De zomer van dat jaar kreeg een vette groove met een rollend Schots accent voor de liefhebbers van de zogenaamde acid croft: dansbare, swingende, stuwende Schotse folk-rock waarin dansritmes uit oost en west gecombineerd worden met up tempo Schotse reels en jigs. Geen opgeklopte fiddle waar de bodhran voorzichtig met de vingers bij beklopt wordt, maar goeie rechttoe rechtaan feestmuziek: een nieuwe CD van Peatbog Faeries (ook op My Space natuurlijk). De Peatbogs komen van het wonderschone eiland Skye aan de noordwestkust van Schotland, bestaan sinds 1995 en maakten in de afgelopen maanden hun vijfde zilveren schijfje, opnieuw voorzien van een stevige blazerssectie die het geheel een soul-achtige intensiteit geeft. Kijk verder om te luisteren naar een keuze uit die nieuwe CD, What men deserve to lose, voorafgegaan door een paar mooie tracks van de eerdere CD’s.

Peatbog Faeries met het nummer Veganites, live op Celtic Connections 2006, filmpje van de BBC:

Powerful melodies are dextrously pumped out with a smart degree of techno attitude, while cross-rhythms ricochet over a heavy bass that hits you forcefully like a massive heart beat. Reggae, dub and soca rhythms all play their part with a lot of gorgeously undulating modal melodies from Macedonia and further … Nothing in the recognisable front line of bagpipes, fiddle, synthesiser, bass and rhythm guitar, with a straight drumkit at the back, prepares you for the high octane music of the Peatbog Faeries, schreef The Scotsman, met begrijpelijke maar ook terechte chauvinistische trots. Want rock’n'roll of niet, de wortels van de Peatbog Faeries zijn stevig verankerd in de Schotse veenklei.

De titel van de derde CD, Welcome to Dun Vegas, is een verwijzing naar Dunvegan, het dorpje in het noordwesten van Skye waar de oprichter en voorman van de Peatbogs, doedelzak- en fluitspeler Peter Morrison, woont, en waar zijn ouders een hotel hebben - in het hotel kun je Peter trouwens, als-ie niet op tournee is, elke donderdagavond vinden voor een sessie met plaatselijke muzikanten.

Die derde CD was verhoudingsgewijs bijzonder succesvol - het was dan ook de vraag hoe die CD opgevolgd moest worden. Creativiteit hebben ze genoeg daar in Schotland, ook op het mooie en mistige eiland Skye, en Peter Morrison en zijn collega’s gaven een tamelijk onverwachte draai voor hun acid croft: ze haalden er een blazerssectie bij, die het geheel ineens een swingende, bijna soul-achtige saus gaf. Dat gebeurde op de CD Croftwork uit 2005.

In juli 2007 verscheen de vorige CD van de Peatbog Faeries: What men deserve to lose. De titel van de CD wordt in het boekje zo verklaard: faeries zijn natuurlijk feeën, elfjes, geesten - en het gaelic woord ervoor is shee (geschreven als sith), en dat woord betekent zoveel als rust, stilte, vrede: een elf zal nooit meer geluid veroorzaken dan een zuchtje wind. De faeries komen stilletjes, en net als de regen, uit het westen. Faeries stelen ook, ze stelen een heleboel, maar alleen wat de mens verdient kwijt te raken, what men deserve to lose… In 2009 kwam nog een live-cd uit. Zie voor meer info de Peatbogs-website.

Op 8 september 2007 speelden de Peatbog Faeries in Glasgow samen met het Scottish BBC Symphony Orchestra, en dat is een programma dat deel uitmaakt van de slotavond van de BBC Proms: Proms in the Park, georganiseerd op een reeks plaatsen in het Verenigd Koninkrijk. Een deel van dat concert is te horen geweest op een zaterdagavond, ook op Radio 6.

En dit is live at Cheltenham Races, 2006, Crusty Mary:

De line up: Peter Morrison (fluiten en doedelzak), Adam Sutherland (fiddle), Tom Salter (gitaar), Graeme Stafford (toetsen), Innes Hutton (bas), Iain Copeland (drums). Regelmatige gasten zijn Seamus Maclennan (gitaar) en Peter Tickell (fiddle). De blazerssectie: The Wayward Boys, met Rick Taylor (trombone), Nigel Hitchcock (sax), Paul Towndrow (sax), Ryan Quigley (trompet), Paul Spong (trompet), Tom MacNiven (trompet), Stephen Hawkes (flugelhorn).

Speellijst van de radio-uitzending (klik hier om terug te horen) op 23 augustus 2007 op Radio 6:

1. CD Faerie Stories
Trad. arr. Peatbog Faeries: Martin Roachfords/The Oyster Woman’s Rant
Peatbog Faeries
7′48″

2. CD Welcome to Dun Vegas
Peter Morrison: Ironing Maiden
Peatbog Faeries
4′22″

3. CD Welcome to Dun Vegas
Peter Morrison: Welcome to Dun Vegas
Peatbog Faeries
5′34″

4. CD “Croftwork”
Peter Morrison: The Anthropologist
Peatbog Faeries
4′33″

5. CD “Croftwork”
Peter Morrison: Weakened
Peatbog Faeries
4′02″

6. CD What men deserve to lose
Peter Morrison: Jason’s Famous Banjo
Peatbog Faeries
3′58″

7. CD What men deserve to lose
Peter Morrison: There’s a girl behind the bar who thinks she’s Garbo
Peatbog Faeries
5′55″

8. CD What men deserve to lose
Adam Sutherland: Sudden Dilemma
Peatbog Faeries
5′57″

9. CD What men deserve to lose
Peter Morrison: Still drunk in the morning
Peatbog Faeries
5′20″

10. CD What men deserve to lose
Peter Morrison: Ramasaig
Peatbog Faeries
4′46″